Vorige week, na wederom een heftige aanvaring met Zoon, hebben Man en ik een gesprek gehad over Zoon.
Hoe kunnen we het aanpakken?
Waar kunnen we naartoe?
Moeten we het aanpakken?
Moeten we zijn brutale mond en respectloze gedrag aanpakken? Hier bedoel ik mee dat Zoon echt,
echt aan het schelden is naar ons alsof hij op het voetbalveld staat en het niet eens is met een doelpunt.
Ja!
Wij vinden dat er zeker wat aangedaan moet worden. We hebben al wat vaker met hem gepraat en aangegeven dat het zo niet kan.
Zoon geeft aan dat hij boos is op zijn vader en er niets aan wil doen, dus ook niet normaal praten. Op de vraag waarom hij boos is, komt een onduidelijk antwoordt en hij kan ook niet uitleggen waarom hij er nu niet aan wil doen.
Vorige week heb ik nog met Zoon gesproken en gevraagd of het kan helpen als hij probeerd een weeklang normaal en rustig te reageren en te antwoorden. Als reactie van hem krijg ik dan 'Moet ik me als de volwassene gedragen'. 'Nee' zei ik 'Zo moet je het niet zien'. Het kan jou ook rust geven, misschien kom je erachter dat het een stuk leuker is.
Hij gaf aan als chagerijnig te worden als hij zijn vader ziet. Wanneer ik vraag waarom, blijft hij onduidelijk want hij kan dan allemaal mompelen in zichzelf.
Met Man heb ik overigens hetzelfde gesprek gehad. Aangegeven dat wanneer hij rustig reageert dit zijn uitwerking kan hebben op Zoon. Hij gaat dit wel proberen, maar heeft er een hard hoofd in. Hij probeert het namelijk al maanden en Zoon blijft opgefokt terug reagern of heel
ongeinteresseerd tot het negeren aan toe.
De ene dag is het allemaal wat rustiger dan de andere dag, maar het vreet aan je. Af en toe google ik weleens op pubers en brutaal zijn, of pubers en respectloos, daar wordt ik echt ook niet wijzer van.
Vaak wordt geschreven dat pubers nu eenmaal zo reageren, dat je je als ouders niet te druk erover moet maken, dat de hersens nog niet volgroeid zijn, dat ze het nog niet allemaal snappen en dat je als ouders maar een rondje moet gaan lopen wanneer je puber tekeer gaat.
Dat kan allemaal wel, maar het ligt er, vermoed ik, aan hoe brutaal je kind is en wat je kind allemaal uitkraamt.
We willen er wel iets aan doen.
Niet eens voor onszelf, maar meer voor Zoon, dat hij zijn hart kan luchten en aan kan geven waar de knelpunt(en) zijn.
Zoon denkt steeds dat we dat hij beter met zijn vader om kan gaan, maar dat hoeft niet eens. Natuurlijk is het een pluspunt, maar dat hoeft niet. Als hij er jaren over wil doen om zijn vader weer te kunnen luchten is het prima.
Het gaat hen allebei het meest om de klusjes die bij hun horen. Elke maand wordt het gewisseld en het is niet veel, althans in onze ogen.
Er zijn 2 soorten klusjes;
Beneden -> vaatwasser en stofzuigen
Boven -> badkamer netjes houden en de hal (daar is de pc en zij zijn degene die het meest troep daar achterlaten.)
Vervolgens zijn er nog de 'gewone' regels, kamer schoonhouden, was op tijd in de wasmand (wanneer dat niet gedaan wordt dan hebben ze geen schone kleding) en de spullen die je gebruikt opruimen. Dat scheelt voor iedereen opruim en schoonmaak werk.
Er zijn ook consequenties verbonden aan hun klusjes, wanneer ze het niet hebben gedaan dan gooien we internet eruit. Wanneer ze het wel hebben gedaan, dan krijgen ze 0.50 per dag, wat aan het einde van de maand wordt betaald met hun zakgeld. Ze hebben allebei een basisbedrag en daarboven op kunnen ze wat verdienen.
Het werkt, in onze ogen, namelijk 2 kanten op.
Zij willen alleen 1 kant en dat is hun kant. Zakgeld en alle mogelijkheden, maar niet alles er voor hoeven doen.
We hebben het uitgebreid met hen hierover gehad, besproken wat ze willen doen en wanneer. Ze hebben zelf gekozen om alles te laten zoals het is. Maar ondertussen wordt heel veel niet gedaan en uitgevoerd, we moeten er meerdere keren om vragen of wanneer internet eruit gaat zijn ze giftig. Het ligt altijd aan ons.
Dit houdt echter nog niet in dat er moet worden gescholden of de kont tegen de krib moet worden gegooid tegen alles. Zoals Zoon tekeer gaat is niet normaal, overigens heeft hij de afgelopen maand geen 1 klusje uitgevoerd. Hij denkt, ik niet mijn spullen dan ga ik niet mijn klusjes uitvoeren.
Dat is dan maar zo. We zitten nog wel achter hem aan dat hij zijn eigen spullen moet opruimen. Daar vinden wij niets geks aan.
We hebben het zelfs een maand of 2, 3 anders gedaan, zoals zij het wilde. Geen consequenties eraan vast, maar dan wordt er heel makkelijk over de rommel heen gestapt en waren ze praktisch elke avond tot diep in de nacht tv aan het kijken of op de XBOX. Geeft aan dat ze toch nog bepaalde regels nodig hebben.
Die regels hebben we nu dus weer.
Enfin, voor het een nog langer verhaal wordt.
In onze ogen ligt het niet alleen aan de klusjes en is er meer aan de hand. Wat precies krijgen wij er niet uit en Zoon wil ook niet met iemand anders hierover praten. We hebben aangegeven dat het wel die kant op gaat, het is niet voor ons, maar meer voor hem. Overigens een rustig, pratende Zoon waar je ook een gesprek mee kan voeren is natuurlijk altijd een pluspunt. Nu lopen we vaak tegen een muur op.
Keuzes maken, moeilijk hoor. Want waar gaan we naar toe, bij wie kunnen we het kwijt zodat diegene ook in ogen van Zoon aangezien wordt als iemand waar hij mee kan praten.
